Młoda Gniewna ma ostatnio problemy egzystencjalne, przy których pytanie: "Skąd się biorą dzieci?" to mały pikuś. 

Wczoraj wpada do kuchni i krzyczy:

Młoda:  Nie chcę umierać!!

Ja:         Nie musisz... A o co chodzi?????

Młoda:  Nie chcę umierać i potem snuć się przez wieki potępiona gdzieś tam, nie wiadomo gdzie...

Ja:         Ooo, to nie należy grzeszyć!

Młoda:   Ale tak się nie da żyć!!!!

Albo: "Dlaczego w Biblii nie ma nic o dinozaurach?".

Zaiste, życie z nastolatką pod jednym dachem jest zarazem fascynujące, ale i przerażające... Przerażające, bo wciąż łapię się na tym, jak próbuję sterować życiem dzieci, które tak naprawdę potrzebują naszego wsparcia, a nie nacisków [OK, dobrze, taka mądra nie zawsze jestem, bo jednego pilnuję jak cerber: porządku w pokojach... raz na jakiś czas. I tu budzi się we mnie Bardzo Zła Matka].

Podobnie bywa z książkami. Jest tyle wspaniałych książek, którymi się zaczytywałam w młodości!  Mówię do Młodej: "Przeczytaj może Anię z Zielonego Wzgórza. A może Pollyannę? Tajemniczy ogród!". Nie, nie, nie i jeszcze raz nie, nie chce, nie będzie tego czytać. Bo teraz czyta się TYLKO o wampirach. Na jednej z rodzinnych imprez zapytałam zaprzyjaźnionego 12latka, co czytają jego koleżanki [chodzi do szkoły muzycznej i pomyślałam, że może ma bardziej "uduchowione" koleżanki]. "Eeeee, ciociu, one tylko o wampirach czytają!".

Właśnie, to były książki MOJEJ młodości. Ale idzie ku lepszemu. Niedawno przyszła do mnie i mówi: "Mamo, zaczynam właśnie Tajemniczy ogród. A potem chyba zacznę Pollyannę?".


PS A wiecie, co wyrasta z Młodych Gniewnych wg Jonasza Kofty? Starzy wku... wieni... Oby nie.